Öğretmenlik mesleğinde çeyrek asrı geride bırakan görme engelli Yusuf Sanigil, azmi ile kendisi gibi göremeyen öğrencilerine örnek oluyor. Sanigil, çok büyük zihinsel engeli olmayan her çocuğa öğretebileceğini söylüyor.

Arkadaşının sapanla attığı taÅŸla 8 yaşında bir gözünü kaybeden Yusuf Sanigil, bir yıl sonra da ikinci gözünü kaybetmiÅŸ. Babası ve ilkokul öğretmeninin yönlendirmesi ile eÄŸitimine Gazitantep’teki görme engelliler okulunda devam eden Sanigil, bu okulda kaygılarının daha azaldığını ifade ediyor. Dünyayı tanıma arzusunda olan Sanigil, “Göremiyorum ama öğrenebilirim.” düşüncesi ile üniversite sınavlarında coÄŸrafya bölümünü tercih ettiÄŸini anlatıyor. 1979 yılında Atatürk Ãœniversitesi CoÄŸrafya Fakültesi’nden birincilik ile mezun olan Sanigil, özellikle öğrenim hayatı boyunca kız arkadaÅŸlarının kendisine destek olduÄŸunu anlatıyor.

Sanigil, kendi isteÄŸi ile baba ocağı Erzurum’da baÅŸladığı öğretmenlik hayatında, uzun yıllar normal okullarda, engeli olmayan öğrencilere ders vermiÅŸ. Göreve ilk baÅŸladığı bazı okullarda, okul müdürlerinden velilere kadar pek çok kiÅŸide ‘acaba öğretmenlik yapabilir mi’ ÅŸeklinde tereddütler oluÅŸtuÄŸunu anlatan Sanigil, zamanla bu sorunu aÅŸarak güven kazandığını aktarıyor.

Bugün, Mithat Enç Görme Engelliler okulunda sosyal bilgiler dersi veren Sanigil, “Åžu anda yargıçlık yapan, doktor olan, mimar-mühendis olan çok sayıda öğrencim var. Hepsiyle de Öğretmenler Günü’nde görüşüyoruz. ” diyor. Görme engellilerin, normal insanlara göre hayata dezavantajlı baÅŸladığına dikkat çeken Sanigil, öğrencilerine ‘bu durumun farkında olarak, onurlu bir hayat sürmek için çok çalışmaları gerektiÄŸini’ anlattığını söylüyor. Ciddi bir zihinsel problemi olmayan her çocuÄŸa öğretebileceÄŸini söyleyen Sanigil, bu anlamda aldığı maaşı hak ettiÄŸini ifade ediyor.

“ÖĞRENCÄ°LERÄ°N YORULUP YORULMADIÄžINI MÄ°MÄ°KLERÄ°NE BAKARAK ANLAMAK Ä°STERDÄ°M”

Derslerde öğrencileri ile birebir iletiÅŸim kurmaya büyük önem verdiÄŸini kaydeden Sanigil, “Öğrencinin bedeni sınıfta, ruhu dışarda ise olmaz. Her ÅŸeyden önce onlarla samimi bir ortam oluÅŸturmak çok önemli.” diye konuÅŸuyor.

Evli ve üç çocuk babası olduÄŸunu aktaran Sanigil, çocuklarının yüzünü görmeyi çok istediÄŸini anlatıyor ve ekliyor: “Bir de, ÅŸu anda öğrencilerin dersi anlayıp anlamadığını seslerinden takip edebiliyorum, ama onların yüz ifadelerinden, mimiklerinden yorulup yorulmadıklarını, dersi anlayıp anlamadıklarını da fark etmek isterdim.”

Aynı zamanda Ankara Ãœniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdiÄŸini kaydeden Sanigil, “Pek çok insanın yeteri kadar bilgiye sahip olmadığı için haklarını arayamadığı düşüncesi ile 1990′da hukuk fakültesini bitirdim. Halen baroda kaydım var. Öğretmenlikten sonra, bu insanlara yardımcı olmak için avukatlık yapmak istiyorum.” diyor.

Sanagil’in öğrencileri ise, ‘Yusuf öğretmeni’ kendilerine örnek aldıklarını ve derslerin çok eÄŸlenceli geçtiÄŸini söylüyor. Sanigil’in sınıfında, büyüdüğünde baÅŸbakan olmak isteyen bir de görme engelli öğrenci bulunuyor.

Yorum YAPTakip ET